شمارهٔ ۳۴۲ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش محبوبی می‌پردازد که جمال و زیبایی‌اش باعث جذّابیت و محبت خلق و دل‌ها شده است. شاعر به حلاوت گفتار و طراوت چهره محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که علم و دانش از نور او جاری است. عشق او ویژگی خاصی دارد که می‌تواند گمراهان را هدایت کند و زندانیان را نجات دهد. وجود محبوب همچون قلمی است که حروف هستی را به هم وصل می‌کند و نمی‌توان در آسمان‌ها و زمین چیزی مشابه او یافت. نور او به حدی درخشان است که مانند آفتاب بر شب‌تابان می‌تابد و مکتب او حتی از فقر نیز غنا می‌آورد. شاعر در پایان به دقت و احتیاط در پیوند با محبوب تأکید می‌کند و به خواننده هشدار می‌دهد که ارتباط دو جهان را از خاطر پاک کند.