شمارهٔ ۳۴۱ سیف فرغانی
سیف فرغانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مرا از عشق تو دستیست بر دل
مرا از دست تو پاییست در گل
مرا از نقطه خالت زده موج
محیط عشق تو در مرکز دل
مرا در عالم دل خسروانند
همه فرهاد آن شیرین شمایل
دگر مردار بویحیی نگردم
اگر گردم بتیغ عشق بسمل
چو تو در رفتن آیی آب چشمم
رود اندر پی تو چند منزل
درین ره چون جرس بردارم آواز
فغان از دل کنم همچون جلاجل
رفیق تست نغمت را بنالد
برین بالاشتر در زیر محمل
تو نزدیک منی من دور از تو
تو با من همنشین من از تو غافل
بتیغ غیرت ای جان بر دلم زن
مرا از غیر خود پیوند بگسل
بزلف خویش قیدم کردی و هست
مرا حل کردن این عقده مشکل
دل مجنون من دیوانه کردار
شد اندر بند آن مسکین سلاسل
چو کوزه آب عشقت خورد آدم
در آن حالت که بودش صورت از گل
باقبال وصالت بنده یی کو
که همچون سیف فرغانیست مقبل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از عشق معشوقش می‌گوید که بر دلش تأثیر عمیق گذاشته و او را از خود غافل کرده است. او به ناامیدی و طغیان احساساتش در برابر این عشق اشاره می‌کند و می‌نویسد که معشوقش نزدیک است ولی او خود را دور از او حس می‌کند. شاعر همچنین به مسائلی چون غیرت و وابستگی به عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که چگونه دلش گرفتار این عشق و مشکلات ناشی از آن شده است. در نهایت، او به دنبال وصالی است که احساس می‌کند شاید دست نیافتنی باشد.