شمارهٔ ۴۹۵ سیف فرغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل عاشقانه، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که محبوبش را به او بدهد. او می‌گوید که از وجود خود خسته شده و به عشق و زیبایی محبوبش نیاز دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که انصافش را در این خواسته لحاظ کند و اگر امروز محبوبش را نمی‌دهد، فردا به او برگرداند. او احساس می‌کند که محبوبش برایش مانند خورشید است و از خدا می‌خواهد که این نور را به او ببخشد. در پایان، شاعر به خداوند می‌گوید که برای محبوبش، از زلفش گرهی بگشاید و او را به او عطا کند.