نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - عین الیقین شیخ محمود شبستری

شیخ محمود شبستری / فصل دوم / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

لفظ قرآن و معنی برهان

قول «لو کان فیهما» را دان

یعنی از کثرت الاهستی

آسمان و زمین تباهستی

دو کس ار متفق شوند به رای

بود از عجز و کی شوند خدای

ورنه چون این از آن جدا باشد

آنکه غالب بود خدا باشد

نه که خود جمله ذرّه​های وجود

قایل آمد به وحدت معبود

کثرت آمد به وحدت آبستن

همچو درنیست هست را مَکْمَن

اعتبارات وحدت است جهان

نقش کثرت از آن یکی می​دان

تیغ را لعل کن به خون عدد

مهتری چون شوی زبون عدد

گردن پست گردنان بشکن

بیخ کفر از همه جهان برکن

عدد آخر همه دلیل یکی است

کافر است آنکه اندرینش شکی است

باز هر کثرتی به وحدت خاص

خواه انواع گیر و خواه اشخاص

عدد بی​نهایت و بی حد

از یکی و یکی برون زعدد

به فصول و خواص نامحدود

گشته از جنس خویشتن معدود

مبدء و منتهای جمله شمار

وحدت آمد ز اندک و بسیار

جل قدره ظهور وحدت خویش

کرده اندر مظاهر کم و بیش

وحدتش گشته ظاهر از اعداد

نفی امثال کرده و اضداد

گفته دایم نه خاص روز شمار

«لمن الملک واحدالقهّار»

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

متن اشاره به مفهوم قرآن و برهان دارد و به وحدت و کثرت در آفرینش اشاره می‌کند. می‌گوید که اگر دو نفر از نظر فکری توافق کنند، این نشان‌دهنده عجز و ناتوانی آنها از خداوند است. برعکس، اگر یکی از آنها غالب باشد، خداوند در نهایت برتر است. وحدت معبود در تمام ذرات وجود دیده می‌شود و کثرت از این وحدت نشأت می‌گیرد. متن بر اهمیت وحدت و عدم شک در آن تأکید می‌کند و می‌گوید هر کثرتی باید به یک وحدت خاص برگردد. عدد و شمارش در نهایت به یک وحدت می‌رسد و اگر کسی در این موضوع شک کند، کافر است. به علاوه، وحدت خداوند در مظاهر مختلف و از طریق اعداد و شمارش نمایان می‌شود و در نهایت خداوند را به عنوان واحد و قهار معرفی می‌کند.