بخش ۱۲ - حکایت شیخ محمود شبستری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زال، شخصیت افسانه‌ای، است که از یک روزن در خانۀ خود به تابش خورشید نگاه می‌کند. او تصور می‌کند که شعاع نور را به عنوان ریسمانی می‌بیند و می‌خواهد آن را به کلافی تبدیل کند. در ادامه، او متوجه می‌شود که نور خورشید نمی‌تواند به سادگی به فضای تاریک او وارد شود و سوالات عمیقی درباره وجود و مفهوم عالم مطرح می‌شود. عارفی به او می‌گوید که نمی‌تواند به سادگی با این جهان درگیر شود و باید درک عمیق‌تری از واقعیت داشته باشد. در نهایت، این شعر بر چرخش جهان و پیچیدگی‌های آن تاکید دارد و زال را به تفکر درباره سرراستگی و گمراهی در پیگیری حقیقت دعوت می‌کند.