غزل شمارهٔ ۱۰۶۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق عمیق و دیوانه‌وار به معشوق است. شاعر خود را عاشق زیبایی و زلف‌های معشوق می‌داند و اعتقاد دارد که چه کافر باشد چه مومن، در همه شرایط به عشق او پایبند است. او عشق را چون شمع می‌داند و خود را مانند پروانه‌ای که به دور آن می‌چرخد، توصیف می‌کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که معشوق او را از دنیا برگزیده و همه دارایی‌هایش را به عنوان امانتی به او اختصاص داده است. در نهایت، او بر این باور است که همه نعمت‌ها و نور دین از آن معشوق است.