غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و خوشی‌های آن سخن می‌گوید. او به حالتی سرمست و مسحور عشق اشاره می‌کند که همیشگی بوده و تا ابد ادامه خواهد داشت. شاعر احساس شادمانی می‌کند که عشق به او لطف کرده و مشعوف شده است. از جمله نشانه‌های این شادمانی، بوسه‌ای که بر لبان معشوقی نهاده و نشستن با دوستان در میخانه است. او به زیبایی و شیطنت چشم معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که از این نگاه مست شده است. همچنین، عقلش را که به او زحمت می‌دهد، کنار گذاشته و از نعمت‌های عشق و شراب لذت می‌برد.