غزل شمارهٔ ۱۰۸۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف ویژگی‌های خاص و الهی جهان و عشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویری زیبا، عالم را به عنوان آفتاب و سایه‌بان معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که همه چیز در هستی به او مرتبط است. او عشق را به عنوان بحر بیکران معرفی می‌کند که نهایتی ندارد و اشاره می‌کند که تنها با مشاهده و درک عمیق می‌توان به حقایق درونی جهان پی برد. همچنین، نعمت الله را به می و جام تشبیه می‌کند که معرفتی عمیق به ما می‌بخشد. در نهایت، این شعر به ما یادآوری می‌کند که بدون این وجود الهی، هیچ چیز معنا و نشانه‌ای نخواهد داشت.