غزل شمارهٔ ۱۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
هر شب چون ماه می‌بینیم ما
آفتابی می نماید مه لقا
چشم ما از نور او خوش روشن است
دیده‌ایم آئینهٔ گیتی نما
یک زمان با ما در این دریا نشین
عین ما می‌بین به عین ما چو ما
خواجه محبوبست و می گوئی محب
پادشاه است او و می خوانی گدا
از فنا و از بقا آسوده‌ایم
فارغیم از ابتدا و انتها
نعمت الله هیچ می‌دانی که کیست
یادگار انبیا و اولیا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و نور وجود محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و نزدیکی به او باعث روشنی چشم و دل می‌گردد. او از زندگی در این دنیا به عنوان دریایی صحبت می‌کند که در آن با محبوبش هم‌نشین است. همچنین، تفاوت میان قدر و مقام محبوب و خود را مطرح می‌کند و به آسایش از فنا و بقا اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر محبوب را یادگار انبیا و اولیا می‌داند و از او به عنوان نعمت الهی یاد می‌کند.