غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ارزش‌های معنوی و احساسات عمیق انسانی است. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند عشق، شادی و تجربیات روحی خود را به قیمت مادی بفروشد. او تأکید می‌کند که خالی از درد و غم نیست و دردهای درونی‌اش برایش بیش از همه چیز ارزشمندتر است. شاعر به جایگاه رفیع احساسات و تجربیات معنوی اشاره می‌کند و از این که نمی‌تواند آنها را با دنیا معامله کند، سخن می‌گوید. در نهایت، او نشان می‌دهد که حتی یک لحظه حضور شخصی خاص نیز برای او از تمام ثروت‌های مادی دنیا با ارزش‌تر است و این لحظه را به هیچ قیمتی نمی‌فروشد.