غزل شمارهٔ ۱۱۰۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و اعتقاد به خداوند و توحید است. شاعر به یقین به این نکته اشاره می‌کند که تنها او و خداوند وجود دارند و نمی‌تواند به شرک پایبند باشد. او از نوشیدن باده عشق لذت می‌برد و خود را رند و آزاد می‌داند. در هر وضعیت، چه در جمع چه در تنهایی، با خداوند در ارتباط است و خود را نماینده اسم اعظم او می‌داند. در نهایت، او به عنوان حافظ قرآن و سید جمع می‌باشد که در مجالس خوشی و باده‌نوشی حضور دارد.