غزل شمارهٔ ۱۱۰۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به شراب و زندگی مستانه است. شاعر خود را به عنوان عاشق باده و زیبایی‌ها معرفی می‌کند و تأکید دارد که تنها به عشق و می‌خواری می‌پردازد. او به توبه از شراب اشاره می‌کند، اما از آن پشیمان است. شاعر شعری مستانه سروده و درد و شادی را با هم تجربه می‌کند. او خود را بنده خدا و پادشاهی از هزاران سلطان می‌داند و به عنوان سید مجلس می‌پردازد، به این معنا که جایگاهی خاص در مهمانی‌های شراب دارد.