غزل شمارهٔ ۱۱۰۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی لذت‌های عشق و می‌گساری صحبت می‌کند. شاعر خود را به عنوان یک مطرب و خوش‌نوای رندان معرفی می‌کند که در مجالس بزم و عشق نغمه می‌خواند. او دست به جام باده زده و خود را در این حال مست و بی‌خود توصیف می‌کند. شاعر به دیگران می‌گوید که برای درک سخنان عاشقان باید این لذتها را احساس کنند. بزم عشق برای او همیشگی است و او در این زندگی غرق در عشق و شادی است. در نهایت، او تأکید می‌کند که تنها نوشیدن دردهای عشق برایش بهتر از هر دارویی است و درونش پر از معنا و عاطفه است.