غزل شمارهٔ ۱۱۶۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به برکت پادشاهی اشاره می‌کند که به آن مستظهر است، نه به نیاز و گدایی. او تأکید می‌کند که روز و شب از نور الهی بهره‌مند است و بنابراین هر لحظه مستظهر است. همچنین به گنجینه‌های الهی اشاره می‌کند که از آن‌ها بهره‌مند می‌شوند و برعکس دیگران که فقط از شراب مادی مستظهرند، آن‌ها از عشق و محبت الهی سیراب می‌شوند. شاعر می‌گوید که صداقت و محبت در وجودشان نهفته است و در دنیا و آخرت به خدایی که مظهر همه چیز است تکیه دارند. در پایان، به مقام بندگی و استظهار از آن نیز اشاره می‌کند.