غزل شمارهٔ ۱۱۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره لحظه‌ای است که در نیمه شب، اتفاقات خوشایندی رخ می‌دهد. شاعر به توصیف ورود ماه و آفتاب در این زمان می‌پردازد و بخت و عمرش را به بیداری و پایان می‌رسند. او از غم و اشک‌هایش نیز سخن می‌گوید و می‌گوید که در این شب، معشوق‌اش به سراغش می‌آید و خلوتی که داشت، با نور وجود او روشن می‌شود. همچنین به درخت دولت نعمت‌الله اشاره می‌کند که در این ساعات خوش، به مثابه برخاستن خوشی‌ها و سعادت در زندگی است. به‌طور کلی، شب به عنوان زمان رازآلود و سرشار از احساسات عاطفی و شادی معرفی می‌شود.