غزل شمارهٔ ۱۱۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و حالاتی که آن را به همراه دارد، سخن می‌گوید. او عاشق است و با وجود درد و رنج، روز و شب در حال شور و شوق به سر می‌برد. اگرچه ممکن است در مواقعی نالان و خاموش باشد، ولی عشق او همیشه زنده است. در محافل می و خوشی، او همیشه حاضر است و با شنیدن نام معشوقش، آرامش می‌یابد. عشق او مانند آتش در درونش می‌جوشد و در هر شرایطی، خود را وابسته به عشقش می‌بیند و به اطاعت از آن ادامه می‌دهد.