غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی حالتی از سرخوشی و روحانیت است که شاعر در خرابات مغان تجربه می‌کند. او در حال نوشیدن باده از جام جم، به تصورات و وحدت میان این دو می‌اندیشد. شاعر به دولت و خوشبختی‌ای اشاره می‌کند که به واسطه‌ی وصال محبوب به دست آورده و از دنیای نور و ظلمت فاصله گرفته است. او در این لحظه نه به کامل و نه به ناتمام بودن کارها توجهی دارد و عشق را در فضای حرم احساس می‌کند. در نهایت، او به یکی شدن صورت و معنی در وجود سید و بنده اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که همه چیز به هم مرتبط است.