غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف جامعه عشق و می‌خواری می‌پردازد. شاعر از می و جام به عنوان نمادی از عشق و حال خوب یاد می‌کند و به افرادی که در این بزم حضور دارند، تاکید می‌کند که تنها شراب حقیقی و حلال، همان عشق و حال خوب است. او به ساقی اشاره می‌کند که می‌فروشد و در این مجلس عشق، همدم و حریف می‌باشد. شاعر همچنین به درد و رنج خود اشاره کرده و از حضار می‌خواهد که در این بزم، با ذوق و شوق شرکت کنند. در نهایت، عشق را شاداب و عقل را به خیر و خوشی می‌داند.