غزل شمارهٔ ۱۳۳۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تبادل و معامله‌هایی که در دنیا و آخرت انجام می‌شود، اشاره دارد. شاعر با تعبیری هنری بیان می‌کند که در عشق و محبت، ارزش‌ها به اندازه اندکی از دنیا و آخرت فدای عشق می‌شوند. او به قدرت عشق اشاره می‌کند که به قیمت‌های ناچیز، تمامی دل‌ها و جان‌ها را می‌خرد. در این میان، سخن از فقر و غنای روحی به میان می‌آید و این‌که باید به ارزش‌های معنوی و روحی توجه کرد. شاعر به عقل و فهم هشدار می‌دهد که نباید تنها به ظواهر چیزها توجه کرد، زیرا بسیاری از آن‌ها در واقع هیچ ارزشی ندارند. او خود را بنده حق می‌داند و بر این باور است که در جایی که عشق و بندگی واقعی وجود دارد، هیچ چیز ارزشمندتر از آن نخواهد بود.