غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق به خداوند است. شاعر تأکید می‌کند که جان و دل عاشق تنها به سوی حق می‌تپد و هیچ‌چیز غیر از او نمی‌تواند روح را به پرواز درآورد. او به تصویر کشیدن گل و بلبل نیز اشاره می‌کند که در این عالم، هیچ زیبایی و رحمت جز رحمت الهی وجود ندارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که تنها خداوند است که می‌تواند سخن را از او بشنود و به او پاسخ دهد. عشق حقیقی تنها به دوست (خدا) منتهی می‌شود و هیچ‌کس جز او نعمت‌های واقعی را نمی‌تواند عطا کند.