غزل شمارهٔ ۱۴۱۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
به نور دیده دیدم نور دیده
چنان نور و چنین دیده که دیده
ببین آئینهٔ گیتی نمایش
به اسم اعظم او را آفریده
ندیده دیدهٔ ما غیر رویش
چنین نور از خدا ما را رسیده
سعادت بین که سلطان دو عالم
غلامی از دو عالم بر گزیده
منور شد دو چشم ما از آن نور
نظر فرما به نور او که دیده
تمام بلبلان سرمست گشته
نسیمی از گلستانش وزیده
به ما انعام داده نعمت الله
همه عالم به نعمت پروریده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به وصف نور الهی و زیبایی‌های آفرینش می‌پردازد. او از نوری سخن می‌گوید که به چشم‌ها و دل‌ها روشنایی می‌بخشد و آن را به بزرگ‌ترین اسم خدا نسبت می‌دهد. شاعر بر این باور است که تنها زیبایی واقعی در نگاه به وجود الهی نهفته است و تمام عالم از نعمت‌های او بهره‌مند است. همچنین، او به سعادت و نعمت‌هایی که از جانب خداوند به بندگان هدیه شده اشاره می‌کند و خوشحالی بلبلان را از نسیم گلستان الهی بازگو می‌کند. در کل، شعر به تمجید از خدا و آفرینش و تاثیرات شگفت‌انگیز آن در زندگی بشر اشاره دارد.