غزل شمارهٔ ۱۵۵۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد زهد و ریاکاری می‌پردازد و دعوت به زندگی شاداب و بی‌ریا می‌کند. شاعر از ساقی می‌خواهد تا او را از حالت اندوه خارج کند و به دور چشم‌های مست و می‌فروشان اشاره می‌کند. او تمایل به زهد را ندارد و خود را در حال می‌گساری و مستی می‌یابد. در ادامه، شاعر به دردهای ناشی از زندگی و لذت بردن از شراب صاف اشاره می‌کند و از گدایی در درگاه سلطان سخن می‌گوید که به نوعی به مقام و ارزش انسانی اشاره دارد. او در نهایت به خودشناسی و لذت از نعمت‌ها پرداخته و از جام عطا یاد می‌کند.