غزل شمارهٔ ۱۶۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و محبت عمیق به معشوق است. شاعر به توصیف عشق به عنوان سلطانی می‌پردازد که جان و دل آن‌ها را تسخیر کرده است. عشق او را پادشاهی می‌داند که در جهان هفت اقلیم سلطنت می‌کند و عاشقان به او بنده‌اند. شاعر از عشق به عنوان دردی شیرین یاد می‌کند که آن را به شوق و شادمانی می‌نوشند. همچنین به حال و هوای سرمستان و رندان اشاره دارد که در دنیای عشق و میخانه غرق شده‌اند. در نهایت، شاعر به نعمت‌هایی که از عشق به دست می‌آورند اشاره می‌کند و می‌گوید که این سرمستی و خوشی از رندان و عاشقان ناشی می‌شود.