غزل شمارهٔ ۲۹۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و ارادت به یک معشوق بزرگ و شاهانه می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر کسی در خدمت مردان بزرگ باشد، در واقع خود به معنای واقعی مرد است. او عاشقانی را می‌بیند که با جان و دل در کنار یاران خود هستند و تمام عشق و محبت خود را به معشوق تقدیم می‌کنند. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و از اهمیت جانان خود می‌گوید که در کنار او احساس آرامش دارد، حتی اگر او پادشاهی از سرزمین دور باشد. در نهایت، شاعر خود را بنده خاص این شاه بزرگ و محبوب می‌داند.