غزل شمارهٔ ۳۹۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف عشق و معشوق می‌پردازد و نشان می‌دهد که در دنیای عشق، ننگ و عیب‌ها معنای خود را از دست می‌دهند. او تأکید می‌کند که عشق واقعی فراتر از قضاوت‌ها و نزاع‌های عقلانی است. زاهدانی که مریدان را سرزنش می‌کنند، این در حالی است که عشق بی‌تکلف است و نیازی به عقل ندارد. شاعر به تمایز میان عشق و دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق واقعی هیچ چیز جز عشق و معشوق وجود ندارد. او همچنین از پادشاهان دنیا صحبت می‌کند و معتقد است که هیچ‌کس به پای سلطان واقعی عشق نمی‌رسد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که معشوقی که در جستجوی آن هستند، بی‌نظیر و خاص است و هیچ‌کس نمی‌تواند شبیه او باشد.