غزل شمارهٔ ۳۹۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که در آن شاعر به وصف و ستایش یک پادشاه می‌پردازد. او بیان می‌کند که لطف و محبت این پادشاه بی‌نهایت است و در دو جهان نمی‌توان پادشاهی مانند او پیدا کرد. سایه‌اش سایه‌ای پرنور و دل‌نشین است و در میان افراد بی‌نوای لشکر او، همواره کمک و نیکی دیده می‌شود. شاعر همچنین اعتراف می‌کند که در دنیای پر درد و رنج، تنها نوشیدنی که برای دردهایش دارد محبت و عشق به این پادشاه است و در کنار رندان نیز به سر می‌برد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق به این پادشاه و نورانیتی که از او به جانش می‌تابد، برای عاشقان تنها راه بقا است.