غزل شمارهٔ ۴۴۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعر، به بررسی رابطه میان معنی و صورت می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که عشق و زیبایی در واقعیت به صورت‌ها تجلی می‌یابد، اما عمق واقعی آن در معنی است. او بیان می‌کند که وقتی ما به زیبایی‌ها می‌نگریم، در حقیقت به معانی عمیق‌تری دست می‌یابیم. شاعر همچنین از نور و زیبایی به عنوان نمادهایی برای عشق یاد می‌کند و می‌گوید که صورت یک جلوه از آن حقیقت و معنی عمیق‌تر است. در انتها، به لذت نوشیدن باده و زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه آنچه می‌بیند تنها یک بروز ظاهری از عشق است.