غزل شمارهٔ ۶۳۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی مفهوم عقل و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که عقل نمی‌تواند به جایی برود و در حقیقت، در میخانه عشق و خوشی جایی ندارد. عقل گیج و خمار است و نمی‌داند میخانه کجاست، بنابراین نمی‌تواند کسی را به آنجا ببرد. عشق به دور از عقلانی به نظر می‌رسد و فقط افراد خاصی به این مکان دعوت می‌شوند. در این میخانه، عشق و نوشیدیگی رواج دارد و هر کسی نمی‌تواند به آنجا راه یابد. شاعر به این نکته نیز اشاره می‌کند که در دنیای واقعی، دست نخبگان و قوی‌دست‌ها به راحتی از دیگران جدا نمی‌شود. در نهایت، شاعر با بازی با معانی و مفاهیم، به این نتیجه می‌رسد که تجربیات خوش و معانی عمیق به خودی خود ارزشی ندارند و در دنیای علمی، عقل و معرفت ممکن است به دریا ریزند و چیزی به دست نیاورند.