غزل شمارهٔ ۷۲۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای عشق و اشتیاق می‌پردازد. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که در غم و شوق عشق به دریای بی‌پایان افتاده‌اند. عشق به معشوق، آتشی در دل مشتاقان می‌افروزد و حال رندانی را نشان می‌دهد که در مجلس، غلغله‌ای ایجاد کرده‌اند. کسی که جان خود را به عشق می‌فروشد، در واقع درد دل را خریده و از معامله‌اش راضی است. همچنین، شاعر به عشق یاری اشاره می‌کند که ارتباطی با دیگران ندارد و تنها به یارانش وابسته است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که نعمت الله، جان خود را به جانان تقدیم کرده و این عمل را زیبا می‌داند.