غزل شمارهٔ ۷۸۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ارزش و بهای عشق و معشوق است. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که عشق و زیبایی معشوق آن‌قدر ارزشمند است که هیچ چیزی نمی‌تواند برای آن معادل بهایی تعیین کند. او از معشوق می‌پرسد که جانش را برای او می‌دهد، اما معشوق نیز پاسخ می‌دهد که جانش را به این جان نمی‌دهد. به‌علاوه، اشاره می‌کند که عاقلانه فکر کردن در چنین احساسی بی‌فایده است و کسانی که در عشق به سر می‌برند، از نصیحت عاقلان بی‌نیازند. در نهایت، شاعر بر این باور است که درد و رنج عشق را تنها عاشقان درک می‌کنند و کسی که درد را حس نمی‌کند، نمی‌تواند درمانی برای آن بیابد.