غزل شمارهٔ ۷۷۶ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عاشقانی که عشق می بازند
عاشقانه به عشق می نازند
مطربانه چو در طرب آیند
ساز ما را به لطف بنوازند
زده دستی به دامن معشوق
تا سر خود به پاش اندازند
گر صدند ار هزار یک باشد
همه با هم یگانه دمسازند
رند مستی اگر به دست آرند
جمله با او تمام پردازند
این چنین عارفان که می گویم
پاکبازان شهر شیرازند
نعمت الله و دوستدارانش
عشق با عاشقان همی بازند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به وصف عاشقان میپردازد که اگرچه ممکن است عشق را از دست بدهند، اما هنوز به زیبایی عشق ناز میکنند. او به هماهنگی و همدلی عاشقان اشاره دارد که در کنار هم، به شکلی هماهنگ زندگی و عشق را تجربه میکنند. همچنین، نامی از عارفان و پاکبازان شهر شیراز میبرد که در عشق و محبت، پیوسته با یکدیگر در ارتباطند و عشق را با عاشقان به اشتراک میگذارند.