غزل شمارهٔ ۷۹۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
آفتابی را هویدا کرده اند
نور چشم ماه پیدا کرده اند
صورت و معنی به هم آراستند
این و آن گوئی که یکتا کرده اند
مجلس مستانه ای بنموده اند
دعوت رندان به آنجا کرده اند
چشم مردم دیدهٔ اهل نظر
خوش به نور خویش بینا کرده اند
عالمی را ساخته چون آینه
در همه خود را تماشا کرده اند
گنج اسما را به هر کس داده اند
رحمتی بر جمله اشیا کرده اند
نعمت الله را به ما بخشیده اند
این عنایت بین که با ما کرده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به توصیف زیبایی و نور خداوند می‌پردازد. شاعر از تجلی نور خداوندی سخن می‌گوید که به شکل آفتاب و ماه نمایان شده و همه چیز را روشنی می‌بخشد. او به تماشای عالم و زیبایی‌هایی که در آن وجود دارد می‌پردازد و می‌گوید که در این مجلس مستانه، سرور و شادی برقرار است و رندان به دعوت آمده‌اند. همچنین به کمال و رحمت خداوند اشاره می‌کند که نعمت‌هایش را به همة موجودات ارزانی داشته و خود و جهان را در آینه وجود می‌بیند. در نهایت، شاعر به لطف و عنایتی که خداوند به انسان‌ها دارد، اشاره می‌کند.