غزل شمارهٔ ۷۹۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
غرّهٔ ماه مبارک بین که غرّا کرده‌اند
طرّهٔ زلف بتم از نو مطرا کرده‌اند
طاق ابرویش نگر شکل هلالی بسته‌اند
آفتابی در خیال ماه پیدا کرده‌اند
نور چشم مردم است از دیده مردم نهان
زان سبب انگشت نمای پیر و برنا کرده‌اند
نقش می‌بندد خیالش هرچه آید در نظر
این نظر بنگر که با این چشم بینا کرده‌اند
جام می در دور می‌بینم که می‌گردد مدام
جاودان بزمی چنین ما را مهیا کرده‌اند
صورت موجی که در دریای معنیٰ دیده‌اند
عارفان تشبیه آن بر صورت ما کرده‌اند
از برای نعمت الله مجلسی آراستند
آنگهی آن را برای خود هویدا کرده‌اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های ماه مبارک رمضان و معشوق خود می‌پردازد. او با اشاره به زلف معشوق و ابرویش، آن‌ها را به زیبایی و نور خورشید تشبیه می‌کند. همچنین، شاعر از اثرات عشق و نگاه عارفانه می‌گوید و به طور کلی فضایی سرشار از شادی و نعمت ایجاد می‌کند. در انتها، اشاره‌ای به فضیلت مجالس و شادی در آن‌ها دارد. شعر نشان‌دهنده حس زیبایی‌شناسی و عرفانی شاعر است که به دقت و لطافت بیان شده است.