غزل شمارهٔ ۸۰۳ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
خوش در میخانه را بگشاده اند
باده نوشان را صلائی داده اند
در خرابات مغان رندان ما
بر در میخانه مست افتاده اند
جام می بر دست و مستانه مدام
سر به پای خم می بنهاده اند
خرقهٔ خود را به می شستند پاک
فارغ از تسبیح و از سجاده اند
بندگان سیدند از جان و دل
از همه ملک و ملک آزاده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف جوی شاد و آزاد در میخانه می‌پردازد. در این مکان، مردم با خوشحالی و بی‌ملاحظه از شراب لذت می‌برند و رندان در حال مستی در مقابل در میخانه نشسته‌اند. آن‌ها با جام در دست به سر کردن خم‌خانه مشغولند و دینی که به تسبیح و سجاده داشتند را کنار گذاشته و خود را در لذت و شادی می‌یابند. در نهایت، شاعر به آزادگی بندگان اشاره می‌کند که از همه تعلقات مادی رهایی یافته‌اند.