غزل شمارهٔ ۸۲۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مطلق‌نگری و عشق الهی اشاره می‌کند. او می‌گوید که جهان ظاهر همه اموری است که باید آنها را رها کرد و به حقیقت و ذات حق توجه داشت. عشق الهی را به دریا تشبیه می‌کند و انسان را مثل ماهی در آن دریا می‌بیند. عشق و معشوق در واقع از یک منبع نشأت می‌گیرند و هرچند عشق و اشتیاق وجود دارند، اما اصل واقعی در عشق الهی است. شاعر همچنین به زیبایی عشق و رابطه میان عاشق و معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که ما و حقیقتی که درک می‌کنیم، هر دو در این سیر الهی و معنوی قرار داریم. در نهایت، از گوهر وجود انسان می‌گوید که مانند گوهر دریاست و باید در این جهان مادی به عمق آن نگاه کرد.