غزل شمارهٔ ۸۲۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تفکر و تأمل در وجود و نعمت‌های الهی اشاره دارد. شاعر به چهار حضرت و مقام آنها توجه می‌کند و انسان را به دیدن حقیقت و نعمت‌های خداوند دعوت می‌کند. او می‌گوید که اگر چشم بصیرت داری، باید به عظمت و زیبایی‌های خلقت نگاه کنی و درک کنی که دنیای مادی و معنوی به هم مرتبط‌اند. رحمت الهی، وجود عالم را پشتیبانی می‌کند و این رحمت عام و فراگیر است. شاعر در انتها به اهمیت بزرگداشت و احترام به شخصیت‌های معنوی و مستان اشاره می‌کند.