غزل شمارهٔ ۸۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نگرش عرفانی اشاره دارد و به ظهور حقیقت و یگانگی ذات الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگر حقیقت و یار حقیقی ظهور یابد، دیگر چیزی از دنیا باقی نخواهد ماند؛ نه یار و نه غیر او، نه شراب و نه مستی. هستی انسان مانند حجاب است که مانع درک حقیقت می‌شود. بنابراین، از خواننده می‌خواهد که این حجاب را برطرف کند و به معنای واقعی زندگی بپردازد. همچنین، شاعر به اهمیت دوری از خیال و وابستگی‌های دنیوی اشاره کرده و دعوت می‌کند که در محفل الهی، طعم حقیقی را بچشند.