غزل شمارهٔ ۸۸۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر در مورد ظهور آفتاب و روشنایی آن در صبح است که جهان را به رقص درمی‌آورد. شاعر به زیبایی می‌گوید که غیر از خدا هیچ چیز واقعی نیست و عقل انسان نقش‌های خیالی را می‌کشد. اگر انسانی از خود فاصله بگیرد، می‌تواند یار حقیقی خود را بیابد. شعر همچنین به عشق و بازی‌های آن اشاره می‌کند و می‌پرسد عاقل چه نسبتی با بی‌کاری دارد. در نهایت، به زیبایی و معرفت اشاره شده و تصریح می‌شود که تمام نعمت‌ها و زیبایی‌ها از خداوند است.