غزل شمارهٔ ۸۸۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان زیبایی و اهمیت عشق و میگساری می‌پردازد. آفتاب که نماد روشنایی و حقیقت است، گنج پنهانی را نمایان می‌کند. شاعر از سرمستی و خوشی در میان رندان سخن می‌گوید و به عشق و دوستی در این راه دعوت می‌کند. او با اشاره به میخانه، از خوشی‌های زندگی و لذت بردن از لحظه‌ها می‌گوید و تأکید می‌کند که در کنار همگان، نعمت الهی در وجود ما است.