غزل شمارهٔ ۸۸۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
مائیم که ذاکریم و مذکور
مائیم که ناظریم و منظور
مائیم که سیدیم و بنده
مائیم که ناصریم و منصور
مائیم محیط و موج و زورق
مائیم گدا و شاه دستور
مائیم همه ولی نه مائیم
مائیم که او به ماست مشهور
مائیم که زاهدیم و اوباش
مائیم که سرخوشیم و مخمور
مائیم شراب و جام و ساقی
مائیم حریف فاش و مستور
این نکته سید ار ندانی
می دار به لطف خویش معذور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف حال و مقام انسان‌ها و ارتباط آن‌ها با خداوند می‌پردازد. شاعری که خود را در موقعیت‌های مختلف معرفی می‌کند، از ذاکران و بندگان گرفته تا گدایان و شاهان. او بیان می‌کند که همگی در نهایت به یک حقیقت واحد مرتبط هستند و در چشم خداوند همه در یک سطح هستند. این شعر نشان‌دهنده تنوع وضعیت‌های انسانی و در عین حال پیوند معنوی عمیق با خداست. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که شناخت این نکته و واقعیت‌ها می‌تواند نیاز به دل‌سوزی و توجه ویژه‌ای به لطف الهی داشته باشد.