غزل شمارهٔ ۸۹۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر غزلسرای ایرانی بیانگر احساسات عمیق عشق و مستی است. شاعر دوباره به عشق و می‌کده روی آورده و دلش را به کسی سپرده است. او می‌گوید که آستان میخانه برایش محل درخواست‌هایش است و با وجود سختی‌ها، به شادی و می‌خوری ادامه می‌دهد. او عاشقی و میخواری را بنیاد وجود خود می‌داند و نمی‌خواهد از شکستن توبه‌اش عیب بگیرد، زیرا به زندگی جدیدی دست یافته است. در نهایت، او خود را بنده‌ی عشق و سرمستی می‌داند و این نوع بندگی را نوعی آزادی به حساب می‌آورد.