غزل شمارهٔ ۹۳۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به زندگی سرشار از شادی و عشق است. شاعر از دل می‌خواهد که اگر عاشق است، خوش باشد و مانند او صادق باشد. عشق را به عنوان ولایتی زیبا معرفی می‌کند و تاکید می‌کند که باید در این سعادت جان فدا کرد. او به خواننده توصیه می‌کند که باید از غم‌ها و نگرانی‌های آینده بگذرد و در لحظه حال خوش باشد. همچنین، به اهمیت لذت از عمر و گذر آن اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از زندگی و زیبایی‌های آن بهره‌برداری کرد. در نهایت، تاکید می‌کند که به واقعیات خوش‌نوا ادامه دهیم و در زندگی شاد زندگی کنیم.