غزل شمارهٔ ۹۲۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و بندگی سخن می‌گوید. او دعوت می‌کند که آدمی عاشق و بنده‌ی خدا باشد و در این مسیر از زیبایی‌های عشق و نورانیت آن بهره‌مند شود. شاعر به معیارهای عشق اشاره می‌کند که حتی اگر جان را فدای محبوب کرد، همچنان باید شرمنده و ارادتمند باقی ماند. همچنین، او به روح جوان و شاداب در محیط عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که برای دستیابی به سروری و بقا باید از دنیای فانی دور شد. در نهایت، دعوت به همراهی و اخلاص به خداوند و عشق او در این شعر مشهود است.