غزل شمارهٔ ۹۳۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت پاکی و ارتباط با افراد پاک اشاره می‌کند. او می‌گوید نباید لحظه‌ای بدون وضو و در جمع ناپاکان بود. زندگی دنیا را حقیر بشمار و در ماتم چیزهای آثارش نمان. همچنین، گوش به پند رندان و عرفا بسپار و در می‌نوشی به جمود نپرداز. او یادآور می‌شود که اسم اعظم خداوند، پادشاه عالم است و نباید از یاد او غافل شد. عشق به خداوند و وصال با او شادی‌آور است و در فراق او باید بی‌غم بود. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید همواره با نعمت‌های الهی در ارتباط باشیم و هرگز با غیر او همدم نشویم.