غزل شمارهٔ ۹۴۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده عشق عمیق و دل‌خوشی شاعر نسبت به محبوبش است. او به زیبایی و بی‌همتایی دوستش اشاره می‌کند و عشق را منبع روشنی و زندگی می‌داند. شاعر همچنین به مکانی که در آن به عشق می‌پردازد، یعنی میخانه، اشاره می‌کند و به آبرو و اعتبار خاصی که از عشق به محبوبش کسب کرده است، می‌بالد. در نهایت، شعله عشق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و او را به آتش عشق تبدیل کرده است. شاعر می‌گوید هر کس به عشق دست می‌زند، در واقع سر در عشق خود می‌گذارد و محبوبش را روشنایی زندگی‌اش می‌داند.