غزل شمارهٔ ۹۶۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و ارادت عارف به یک معشوق الهی است. شاعر معشوق را روح اعظم و نماینده‌ی حق می‌خواند و آن را در دل خود جای می‌دهد. او به معشوق به عنوان خزانه‌دار گنج‌های الهی و نور چشمش اشاره می‌کند و ارتباطی عمیق و پایدار با او دارد که از روز ازل برقرار شده است. شاعر همچنین به حالتی مست و عقل مخمور اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرچه بخواهد، از این معشوق الهی دریافت می‌کند.