غزل شمارهٔ ۹۹۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف حالت‌های درونی انسان و عشق می‌پردازد. او اشاره می‌کند که اگر در دل شک و تردید باشد، حتی موحدترین افراد نیز دچار تزلزل می‌شوند. شاعر از زیبایی عشق و دوستی سخن می‌گوید و بر لزوم استفاده از لذتی که در لحظات زندگی وجود دارد، تاکید می‌کند. همچنین به درد و زخم‌های عشق اشاره می‌کند و آن‌ها را جزئی از زندگی می‌داند که با شادی و سرور همراه است. فضای این شعر، عشاق و خوشی را نشان می‌دهد و دعوت به غرق شدن در لذت‌های عشق و خوشی‌های موقتی می‌کند.