غزل شمارهٔ ۹۹۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی مقام و نوای دل و جان است. شاعر به صوفیان اشاره دارد که دل آن‌ها محل خلوت خداست و در آنجا یار حقیقت وجود دارد. او به ما می‌گوید که تنها اهل دل می‌توانند معانی حقیقی دل و جان را درک کنند و نشان قلب را بشناسند. عشق و عقل در این گردونه نقش مهمی بازی می‌کنند؛ عشق پاسبان دل و عقل کارساز جان است. شاعر دعوت می‌کند که از شراب عشق بنوشیم و از نوای خوش دل لذت ببریم. در نهایت، او خود را به بلبل در باغ عشق تشبیه می‌کند که آهنگی زیبا از دل می‌سراید.