قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۶ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
گر زانکه ز اهل اعتباری
بگذر ز رموز اعتباری
گیرم که حباب را بیابی
جز آب بگو دگر چه داری
مستانه بیا و باده می نوش
ای یار عزیز در خماری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به مفهوم اعتبارات و امور ظاهری اشاره میکند و از شنونده میخواهد که از این امور بگذرد. او به این نکته اشاره میکند که اگرچه ممکن است حباب به نظر برسد، اما در نهایت تنها آب وجود دارد. بنابراین، او از دوست خود دعوت میکند که با شور و شوق از زندگی لذت ببرد و باده بنوشد، حتی اگر در حال خماری باشد.