قطعات — شاه نعمت‌الله ولی

Name: قطعات — شاه نعمتالله ولی
Author: شاه نعمتالله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / شاه نعمت‌الله ولی

فهرست شعرها

قطعهٔ شمارهٔ ۵ — یک شاهدی است ما را در غیب و در شهادت
قطعهٔ شمارهٔ ۱ — قرب صدسال عمر من بگذشت
قطعهٔ شمارهٔ ۲ — چون مرا درخواب کردی روز و شب
قطعهٔ شمارهٔ ۴ — دردمندی فقیر اگر یابی
قطعهٔ شمارهٔ ۳ — فیضی که به تو رسید از ما
قطعهٔ شمارهٔ ۷ — دوش تا روز ما به هم بودیم
قطعهٔ شمارهٔ ۶ — لفظ الف و دو لام و یک ها
قطعهٔ شمارهٔ ۹ — گنج اسما به من عطا فرمود
قطعهٔ شمارهٔ ۸ — خودنمائی می کنی با عاشقان
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰ — ماسوی الله جز خیالی نیست می بینم به خواب
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱ — ای جان پدر به حال ما رحمی کن
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲ — غیرتش غیر دوست فانی کرد
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳ — گر سبوئی شکست یا جامی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۸ — سر کل چون کله نهد بر سر
قطعهٔ شمارهٔ ۲۱ — در راه خدا پای برهنه گو برو
قطعهٔ شمارهٔ ۱۷ — هر چه در کاینات موجود است
قطعهٔ شمارهٔ ۲۰ — انس با محبوب اگر گیرد محبّ
قطعهٔ شمارهٔ ۱۹ — هر که کشته شود به عشق خدا
قطعهٔ شمارهٔ ۱۵ — کفر سر زلف بت به دست آر
قطعهٔ شمارهٔ ۱۶ — مائیم حضور نعمت الله
قطعهٔ شمارهٔ ۱۴ — نعمت الله همه جهان بگرفت
قطعهٔ شمارهٔ ۲۶ — عقل از چه به غایت مال است
قطعهٔ شمارهٔ ۲۳ — ملک و ملکوت هر دو انسان
قطعهٔ شمارهٔ ۲۵ — نزد ما عین نیست غیری کو
قطعهٔ شمارهٔ ۲۸ — اندکی ذوق اگر کسی را هست
قطعهٔ شمارهٔ ۲۷ — به قدر حوصله‌ها جام می دهد ساقی
قطعهٔ شمارهٔ ۲۲ — چون شتا آمد شتا مقلوب کن
قطعهٔ شمارهٔ ۲۹ — بلبل بوستان یارانم
قطعهٔ شمارهٔ ۲۴ — هیچمان از کسی دریغی نیست
قطعهٔ شمارهٔ ۳۷ — راستی کن که مرد کج رفتار
قطعهٔ شمارهٔ ۳۰ — بر در غیر می روی حیف است
قطعهٔ شمارهٔ ۳۳ — گر چهل صبح از سر اخلاص
قطعهٔ شمارهٔ ۳۲ — رفته بودم به سوی بحر محیط
قطعهٔ شمارهٔ ۳۱ — بنه رو بر در میخانهٔ او
قطعهٔ شمارهٔ ۳۴ — هر چه بینی نعمت الله بود
قطعهٔ شمارهٔ ۳۶ — موئی به میان ما نگنجد
قطعهٔ شمارهٔ ۳۵ — هر که او حجتی چنان دارد
قطعهٔ شمارهٔ ۴۳ — روی غیری ندیده دیدهٔ ما
قطعهٔ شمارهٔ ۴۰ — آب ماهان که خاک بر سر او
قطعهٔ شمارهٔ ۴۲ — هر کمالی که هست در عالم
قطعهٔ شمارهٔ ۴۵ — من طالب او چگونه باشم
قطعهٔ شمارهٔ ۴۴ — پیوسته شکسته باش چون ما
قطعهٔ شمارهٔ ۴۱ — شیخ الاسلام احمد جامی
قطعهٔ شمارهٔ ۳۸ — توبه از توبه می کنم ای دوست
قطعهٔ شمارهٔ ۳۹ — شاه عالم پناه دانی کیست
قطعهٔ شمارهٔ ۴۹ — پیش ازین گر مرا حجابی بود
قطعهٔ شمارهٔ ۴۶ — مگر منعم بگوید شکر نعمت
قطعهٔ شمارهٔ ۴۸ — ای که پرسی ز حال میر تمور
قطعهٔ شمارهٔ ۵۲ — جام بی می کی دهد ذوق ای پسر
قطعهٔ شمارهٔ ۵۳ — آفتابی تو و ما سایهٔ تو
قطعهٔ شمارهٔ ۵۱ — جملهٔ ذرات اکوان سر به سر
قطعهٔ شمارهٔ ۴۷ — نسب بی حسب چنان نبود
قطعهٔ شمارهٔ ۵۰ — طرهٔ شب را مطرّا کرده اند
قطعهٔ شمارهٔ ۵۹ — حق تعالی وجود انسانی
قطعهٔ شمارهٔ ۶۰ — هر که با رند مست بنشیند
قطعهٔ شمارهٔ ۵۶ — کار عالم به پختگی باشد
قطعهٔ شمارهٔ ۵۷ — هر چه می‌خواست آنچنان گردید
قطعهٔ شمارهٔ ۶۱ — هر که او نقص دیگری گوید
قطعهٔ شمارهٔ ۵۴ — شهرتی یافته است می گویند
قطعهٔ شمارهٔ ۵۵ — این هیولا عجوزه‌ای عجب است
قطعهٔ شمارهٔ ۵۸ — پیوسته شکسته باش چون ما
قطعهٔ شمارهٔ ۶۵ — ما چو حلوایی و حلوا یار ماست
قطعهٔ شمارهٔ ۶۶ — آنکه حق را به خویشتن بیند
قطعهٔ شمارهٔ ۶۷ — ای که پرسی ز حال میر تمور
قطعهٔ شمارهٔ ۶۲ — جان جاهل به مرغکی ماند
قطعهٔ شمارهٔ ۶۹ — در نی نیزه بین که رفعت او
قطعهٔ شمارهٔ ۶۳ — بلبل گلستان معشوقم
قطعهٔ شمارهٔ ۶۴ — ساقی باید که می ببخشد
قطعهٔ شمارهٔ ۶۸ — موجود منقسم به دو قسم است نزد عقل
قطعهٔ شمارهٔ ۷۱ — در آینهٔ وجود حادث
قطعهٔ شمارهٔ ۷۴ — در حقیقت یکی عدد نبود
قطعهٔ شمارهٔ ۷۳ — صنع خدا نگر که به حکمت چگونه ساخت
قطعهٔ شمارهٔ ۷۵ — چون جمالش صد هزاران روی داشت
قطعهٔ شمارهٔ ۷۶ — جام گیتی نما به دست آر
قطعهٔ شمارهٔ ۷۰ — آفتابی تو و ما سایهٔ تو
قطعهٔ شمارهٔ ۷۷ — گرد ملک عدم چه می‌گردی
قطعهٔ شمارهٔ ۷۲ — دل جام جهان نمای عشق است
قطعهٔ شمارهٔ ۸۱ — خلق حسن باشدش هر که حسینی بود
قطعهٔ شمارهٔ ۸۲ — بنمود جمال او به خوابم
قطعهٔ شمارهٔ ۷۹ — ای که گویی فقیر مسکین مرد
قطعهٔ شمارهٔ ۸۰ — بار او می کش و خوشی می رو
قطعهٔ شمارهٔ ۸۳ — ساقی اگر باده از آن خم دهد
قطعهٔ شمارهٔ ۸۴ — همه عالم چو سایه سجده کنان
قطعهٔ شمارهٔ ۷۸ — التفاتی به غیر او نکنی
قطعهٔ شمارهٔ ۸۵ — هر کجا محدثی بود بی ‌شک
قطعهٔ شمارهٔ ۹۰ — موج و بحر و حباب قطره تمام
قطعهٔ شمارهٔ ۸۹ — چون کمال همه بود به وجود
قطعهٔ شمارهٔ ۹۳ — پرسند ز من چه کیش داری
قطعهٔ شمارهٔ ۹۲ — کیمیای ولایتی دارم
قطعهٔ شمارهٔ ۹۱ — شاها کرمی بکن مکن جنگ
قطعهٔ شمارهٔ ۸۷ — سوی اللّه چیست ای صوفی صافی
قطعهٔ شمارهٔ ۸۸ — علماء رسوم می بینم
قطعهٔ شمارهٔ ۸۶ — از صد هزار سالک فردی رسد به آنجا
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۰ — تا اعتباری کرده‌ام این سایه و آن آفتاب
قطعهٔ شمارهٔ ۹۹ — نعمت‌اللّهم وز آل رسول
قطعهٔ شمارهٔ ۹۵ — در خرابات رند و سرمستم
قطعهٔ شمارهٔ ۹۴ — هر کجا شهریست اقطاع من است
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۱ — خطی کو را نه حسن است و نه ترتیب
قطعهٔ شمارهٔ ۹۶ — شنیدم ساقی سرمست می گفت
قطعهٔ شمارهٔ ۹۸ — به درد دل گرفتارم به من ده دُردی دردش
قطعهٔ شمارهٔ ۹۷ — پیدا شده در عالم آن نور جمال او
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۷ — چو پادشاه در عالم گدای حضرت اوست
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۲ — تن خرقه و سر کلاه و پایت نعلین
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۳ — بر لب دریا چه می گردی نشین
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۶ — ار قضای خدای عزوجل
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۵ — وصله ای از خرقهٔ ما هر که یافت
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۹ — نیم تنی ملک سلیمان گرفت
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۸ — دست در دست زن مزن خواجه
قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۴ — در مرتبه ای جسمست در مرتبه ای روحست
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۰ — گفته بودم تو را که گندم کار
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۱ — واحدیت یکی است از وجهی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۲ — نیک و بد را به لطف خود بنواز
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۴ — منم که همت من جز خدا نمی جوید
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۵ — دولتت را که هست پاینده
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۷ — هرکس که لباس احدی پوشیده
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۳ — منم که همت من جز خدا نمی جوید
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۶ — نود و هفت سال عمر خوشی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۸ — در روزه و در زکوة و در حج
قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۹ — در خواجه باغ صبحگاهی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۰ — ای که می‌پوشی لباس اهل دل یک ره بدان
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۱ — به کرامات صوفیی در جنگ
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۲ — ذکر حق قوت خویشتن سازد
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۳ — لشکر پادشه بسی باشد
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۵ — ای که گویی حجاب او غیر است
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۴ — تو گر جمعیتی خواهی طلب کن از درون خود
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۹ — از خدا این و آن طلب چه کنی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۷ — گر به خانه روی و در بندی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳۰ — منت خدای را که ندارم به هیچ باب
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳۲ — گیرم که حباب را بیابی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳۳ — عقل هر دم دم ز جائی می زند
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۶ — گر زانکه ز اهل اعتباری
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳۱ — بعضی طلبند مال فانی
قطعهٔ شمارهٔ ۱۲۸ — نعمت اللهم وز آل رسول
قطعهٔ شمارهٔ ۱۳۴ — ما خیالیم و در حقیقت او